\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018De buorman fan n\u00fbmer 53 stekt gewichtich in finger yn \u2019e loft en seit: \u2018Moai, hiel moai. Oblomov wie ek safolle m\u00e9\u00e1r as in loaikert. Earst en foaral wie er slachtoffer fan syn eigen twivelriedigens. Aktueler as oait.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018De minsken knikke.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018Ik tyskje om mei de elastyske spin op myn pakjedrager. Der sitte trije f\u00fbsttsjokke romans, in dichtbondel en in non-fiksjeboek oer de K\u00e2lde Oarloch \u00fbnder klamme. S\u00fbnt dit jier komt de l\u00easklup fiif kear yn \u2019e wike byinoar. It is betiden hurder oanpoatsjen as eartiids, doe\u2019t wy noch massaal fjirtich oeren wyks wurken.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018Guus \u2013 de behearder fan it wyksintrum \u2013 docht in stapke nei foaren. Foarsichtich skopt er mei de punt fan syn skoech tsjin de achterb\u00e2n fan myn fyts. \u2018Ik kin my fersinne,\u2019 seit er, \u2018mar ik tink dat der sprake is fan in lekke b\u00e2n. L\u00easten noch in alderaardichst boekje l\u00eaze d\u00ear\u2019t dat yn foarkaam. Dy lekke b\u00e2n blykt d\u00earnei it startskot fan in jierrenlange syktocht nei de roots<\/em> fan de haadpersoan, waans mem yn in Jappekamp omkommen is. Genedeleas, sis ik dy.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018It giet de groep k\u00e2ld oer de lea.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u2018De buorfrou fan n\u00fbmer 24 slacht treastend in earm om my hinne. Se fl\u00fasteret yn myn ear dat ik de lekke b\u00e2n miskien ris besjen moat \u2018\u00fat it perspektyf fan de fyts wei\u2019. Se tinkt dat dat in spannender narratyf opsmite sil.<\/p>\n\n\n\n
II. Tekst en yllustraasje: Nicole van den Berg<\/em><\/p>\n\n\n\n Nicole van den Berg (1988) kuieret (mei har stabij) en skriuwt s\u00fbnt 2009. Har koarte en humoristyske ferhalen set se op slenteraar.nl. Fierder publisearre se \u00fbnder mear yn NRC.next en de Optimist. D\u00earneist wurket se as tekstskriuwer en kommunikaasjeadviseur. Koartlyn brocht se yn eigen behear \u2018Het losloopveld\u2019 \u00fat, in sels yllustrearre bondel koarte en noch folle koartere ferhalen.<\/p>\n<\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" I.Mei myn fyts oan de h\u00e2n stean ik op it pleintsje foar it buertsintrum. De l\u00easklup is krekt \u00f4fr\u00fbn. Alle dielnimmers steane yn in kring om my hinne. Wy digerje nei myn deeglike frouljusfyts fan Gazelle. Dy liket it net mear te dwaan. \u2018Fan \u2019e moarn hie ik al sa\u2019n unheimisch gefoel,\u2019 prottelje ik. \u2018Hoe […]<\/p>\n","protected":false},"featured_media":3403,"parent":3382,"menu_order":57,"template":"","project_type":[],"class_list":["post-3404","project","type-project","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n
De minsken sjogge en swije. It duorret no al mear as in oere. Ik wol eins wol nei h\u00fbs \u2013 mei de fyts oan \u2019e h\u00e2n by need \u2013 mar wa wit wankt hjir wat. In plotkear. It is krekt as hawwe wy oars neat te dwaan.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De buorfrou fan n\u00fbmer 24 trochbrekt opnij de stilte. Se sjocht de kring yn it r\u00fbn, knypt har eagen ta skreefkes en seit: \u2018En no? Wat moat dat fanke no?\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Geboubehearder Guus rjochtet de skouders. Dan keart er him kordaat nei in man dy\u2019t al in skoftsje weiwurde liket te wollen, fersk\u00fble achter de oare minsken. Hy seit: \u2018Ja, do d\u00ear! Hasto yn de \u00e2lde tiid net by in fytsesaak wurke?\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De man yn kwestje wibelet \u00fbngemaklik wat hinne en wer, as in beuker dy\u2019t pisje moat mar dat net tajaan wol. \u2018Ja,\u2019 begjint er, \u2018mar dat wie f\u00f3\u00e1r\u2019t ik De Fytsmakkers <\/em>fan Will Jones l\u00eazen hie. Wat mear ik lies, wat minder adekwaat ik my fielde. Dus ik ferdjipje my no inkeld noch mar yn de teory.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De \u00e2ld-fytsmakker slacht syn eagen del.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De hiele groep fielt syn \u00fbngemak.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u2018Snap ik wol hear,\u2019 sis ik. \u2018Echt.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u2018Wat silst no dwaan, bern\u2019?\u2019 freget de besoarge buorfrou. Se wriuwt myn boppe-earms waarm, as ha ik sakrekt in skipbrek oerlibbe.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u2018Ik sil mei de fyts oan \u2019e h\u00e2n nei h\u00fbs rinne moatte, tink ik. As in pakezel. Dan hoech ik yn elk gefal de boeken net sels te dragen.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De buorfrou jout my in klapt\u00fat op it wang.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Dan falt de groep \u00fatinoar.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Krekt foar\u2019t ik my omdraaie wol, drukt in buorjonkje in eksimplaar fan Ventoux<\/em> fan Bert Wagendorp yn myn hannen. Hy seit: \u2018Wagendorp op syn b\u00east. Wat der ek bart: sa kinst dochs noch in bytsje op fytsfak\u00e2nsje.\u2019
III.
Myn fyts stiet al trije dagen wurkleas yn myn foart\u00fan. Sa no en dan stopje der minsken om te sjen. Se sykje in \u00fatlitklep foar harren empaty, ha ik it idee. Op sneintemoarn h\u00e2ldt in \u00e2lder pear ho foar myn h\u00fbs. De frou smyt wite blommen op \u2019e fyts en seit: \u2018In automonteur is ek nearne mear te finen, mar sa\u2019n fyts, dat is echt in l\u00easte stikje selsstannigens datst kwytrekkest.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Dy dei doch ik de gerdinen ticht.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ik skriuw hielendal neat.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ek fan l\u00eazen ha ik gjin ferlet.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wol meitsje ik sop. Tomatesmaak mei letterfermiselly \u2013 no mei ekstra folle l\u00easwille!<\/em> Stiet der op it miksp\u00fbdsje.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wylst it wetter begjint te sieden, set ik it sjoernaal oan. In politikus jubelet dat wy as maatskippij einliks it \u2018jok fan it deistich brea \u00f4fsmiten hawwe\u2019. De voice-over follet oan: \u00fbndersikers ferwachtsje dat wy it op kringjierdeis \u2013 om de skaal mei leverwoarst hinne \u2013 amper mear hawwe sille oer partikuliere besonjes en praktyske saken. <\/em>In man yn in wite jas, himerich: \u2018Feit is dat elk him no foltiids stoarte kin op literatuer, keunst en wittenskip. Dat sille wy beslist weromsjen yn it sosjale kontakt.\u2019
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De k\u00f4kwekker giet.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ik helje it lid fan de stiemende soppanne. Fuort stuiteret der in letter op \u2019e gr\u00fbn, as in fisk dy\u2019t \u00fat syn kom springt. Ik sjoch yn \u2019e panne. De letterfermiselly hat al it focht opsloarpe. It iennige dat der oer is binne grouwe, fols\u00fbgde pastaletters. Ut myn eachhoeke mien ik te sjen dat de \u2018A\u2019 op myn keukensflier leit te sparteljen. Foar de wissichheid slach ik \u2019m plat mei in spatel. Pas as ik der wis fan bin dat de letter net mear beweecht, doar ik te iten.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/leeuwardencityofliterature.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/07\/Schermafbeelding-2021-07-05-om-22.17.02.png\")
<\/figure>