Briefwisseling Arjan-Marrit (aftrap)

Lieve Marrit,

Wat een vreemde week. Dinsdag heb ik ’s middags het college voor de Schrijversvakschool voorbereid. Het thema: ritmisch schrijven, met als voorbeeld een gedicht van Hindirk Hannema. Een uurtje later mailde iemand dat Hindirk dood is. Hij was nog maar 33 jaar. Ik wilde het niet geloven, dacht aan een nieuwe, rare stunt van onze lieve collega-dichter. Daar zou ik minder van opkijken. Op woensdag de hele dag met kinderboekenambassadeur Tialda Hoogeveen geworkshopt op een basisschool in Gorredijk. In de middagpauze wandelden we door het dorp. De wind wakkerde aan, er dreigde regen. ’s Avonds in Leeuwarden naar een spontaan georganiseerde bijeenkomst in de Kleine Bagijn. Stilte en tranen en vragen. Wanneer had ik hem voor het laatst gezien?

Met KUO in de auto reden we vrijdag naar de begrafenisdienst in Bakhuizen. Eten en drinken mee, strakblauwe lucht, het leek alsof we een dag naar het strand gingen. De Sint Odulfuskerk zat helemaal vol. Een zee van wilde bloemen bij het altaar. Na de dienst sloeg het weer om, de hemel keerde zich binnenstebuiten. Sigrid Kingma had een stipjesparaplu. Sommigen staken onder de bomen een sigaret op. En toen wist ik wanneer ik Hindirk voor het laatst zag. Het was in de Westerkerk, op 30 januari. De avond dat je benoemd werd tot nieuwe stadsdichter van Leeuwarden. Apart toch? Gabrielle Terpstra en ik presenteerden, iemand riep iets uit het publiek. Het was Hindirk. Ik reageerde maar half. Wat hij zei weet ik niet meer, behalve dat het – excusez le mot – doodsloeg. Na de ceremonie heb ik niet meer met hem gesproken, misschien oogcontact, een knikje, die glimlach van hem, wie weet. Hij wilde de laatste tijd niemand meer zien. Zijn bundel ligt op tafel naast me, ik durf hem niet op te ruimen. Ik hoop, Marrit, de volgende keer een happy brief. In elk geval, wat er ook gebeurt, laat ons contact houden.

Met warme groet,
Arjan

Lieve Marrit,

Wat een vreemde week. Dinsdag heb ik ’s middags het college voor de Schrijversvakschool voorbereid. Het thema: ritmisch schrijven, met als voorbeeld een gedicht van Hindirk Hannema. Een uurtje later mailde iemand dat Hindirk dood is. Hij was nog maar 33 jaar. Ik wilde het niet geloven, dacht aan een nieuwe, rare stunt van onze lieve collega-dichter. Daar zou ik minder van opkijken. Op woensdag de hele dag met kinderboekenambassadeur Tialda Hoogeveen geworkshopt op een basisschool in Gorredijk. In de middagpauze wandelden we door het dorp. De wind wakkerde aan, er dreigde regen. ’s Avonds in Leeuwarden naar een spontaan georganiseerde bijeenkomst in de Kleine Bagijn. Stilte en tranen en vragen. Wanneer had ik hem voor het laatst gezien?

Met KUO in de auto reden we vrijdag naar de begrafenisdienst in Bakhuizen. Eten en drinken mee, strakblauwe lucht, het leek alsof we een dag naar het strand gingen. De Sint Odulfuskerk zat helemaal vol. Een zee van wilde bloemen bij het altaar. Na de dienst sloeg het weer om, de hemel keerde zich binnenstebuiten. Sigrid Kingma had een stipjesparaplu. Sommigen staken onder de bomen een sigaret op. En toen wist ik wanneer ik Hindirk voor het laatst zag. Het was in de Westerkerk, op 30 januari. De avond dat je benoemd werd tot nieuwe stadsdichter van Leeuwarden. Apart toch? Gabrielle Terpstra en ik presenteerden, iemand riep iets uit het publiek. Het was Hindirk. Ik reageerde maar half. Wat hij zei weet ik niet meer, behalve dat het – excusez le mot – doodsloeg. Na de ceremonie heb ik niet meer met hem gesproken, misschien oogcontact, een knikje, die glimlach van hem, wie weet. Hij wilde de laatste tijd niemand meer zien. Zijn bundel ligt op tafel naast me, ik durf hem niet op te ruimen. Ik hoop, Marrit, de volgende keer een happy brief. In elk geval, wat er ook gebeurt, laat ons contact houden.

Met warme groet,
Arjan